به تمام اتفاقها خوش آمد میگویم

کمرنگ شدنم را در قلبت بلند حس میکنم

وبا قلبی سرشار از ناباوری

به این اتفاق هم خوش آمد میگویم

تو را در قلبم دارم

حتی اگر در قلب تو جایی نداشته باشم

روزی که زمزمه رفتنت را شنیدم

گویی همه وجودم از شنیدن دست کشیدن

تا ندانند و غصه ای دیگر را باور نکنند

تو باز هم زمزمه رفتن داری و

باز هم من گوشهایم را در گوشه کناری جا میگذارم

باور کن:

تو را با همه بی اعتنایی و فریادهای بی رحمانه ات

آری با همه تلخی هایت

                               بلند بلند دوست دارم...

اما وقتی یک غریبه شدم برایت

سرودم :

                ابتدایی که انتها نداشته باشد لحظه ها بی کس میشود...

باتو بودن  که خیاله

تورو  داشتنم  زیاده . . .

                                       امروز روزه میلاده

                                                                        تو رو داشتن دیگه آزاده . . .

          شما هم دعوتید...  

به قلبم که با تب و تابی بی حد فریاد میزند

یا عقلم که ساکت فقط نجوا میکند

شوق زندگی از من گرفته شد

وقتی تو مثال عقلم

حرفایی را برایم نجوا کردی.

میروم با نگاهی خشک و سرد به همه لحظه ها

نه به قلبم گوش میسپارم ونه به عقلم

تو را نه در قلبم دفن میکنم

و نه به یاد می آورم در لحظه هایم

مات میشوم به سیر لحظه ها

شاید این بهترین راه باشد...

چقدر نبودت را بلند حس میکنم

چقدر قلبم بی قرار و لجباز شده

با قلبم چه کردی؟

از وقتی رفتی چشمانم میهمان ناخوانده بسیار دارد

گاه و بی گاه

شب و روز میبارد

بیصدا گریستن را بیصدا آموختن

کاش تقدیر این را نمیخواست

کاش بودی،حتی اندکی..........